Dług

Było tak. Przyjechał do mnie Maciej Krzemiński z TV Kujaw, z propozycją bym jako autor powieści spotkał się z więziennym klubem literackim "Bartnicka 10". Wtedy też po raz pierwszy usłyszałem o Sławku.

Nie znałam Sławka, zanim trafił do "kolczastego miejsca" (jak zwykł mówić o więzieniu). W ogóle znam go bardzo krótko, a już mogę powiedzieć, że odegrał w moim życiu ważną rolę. Poznałam go minionego lata, przy okazji zbierania materiałów do mojej pracy magisterskiej i artykułu prasowego (studiuję dziennikarstwo i pracuję już w tym zawodzie).

Mam głębokie przekonanie, że jest on teraz innym człowiekiem niż ten, który całkowicie zagubiony uczestniczył przed laty w popełnionej zbrodni.
Z tego też względu popieram w pełni czynione wysiłki, aby mógł on skorzystać z prezydenckiego prawa łaski

Stowarzyszenie Przeciwko Zbrodni im. Jolanty Brzozowskiej współczuje i w pełni solidaryzuje się ze skazanymi w tej sprawie, popiera jednocześnie ich starania o akt łaski.

Czy mogę powiedzieć, że znam Sławka Sikorę? (...) jest w nim coś, co nie pozwala pozostawać obojętnym na jego działania.

SN oddalił kasacje obrońców. Już wcześniej sąd apelacyjny negatywnie zaopiniował podania u ułaskawienie, co zamknęło normalny tryb postępowania w kwestii zastosowania prawa łaski. Pozostaje jeszcze ostatnia możliwość: wszczęcie postępowania ułaskawieniowego przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z inicjatywy własnej.

Więzienie nie jest dla niego najsroższą karą. O wiele gorszą karę wymierza sobie sam każdej nocy, kiedy wraca wspomnienie o zbrodni. Sławek to nie kryminalista, który z zimną krwią zabija i kalkuluje ryzyko, który ma żal do całego świata w razie wpadki.

Sławka Sikorę poznałem we wrześniu ubiegłego roku. Rozpoczynałem wówczas, jako student pedagogiki praktykę dyplomową w Zakładzie Karnym we Włocławku, który jak się okazało jest miejscem szczególnym

Jaki jest ten facet z "Długu"? - pytają mnie znajomi. Świadomy tego, co zrobił - odpowiadam z całym przekonaniem. Czuję w nim głębokie poczucie winy i nie jest to na pewno skrucha na pokaz. Sławek nie tłumaczy się, wie, że zrobił źle, ale chce, aby inni zrozumieli jego motywację i cały przebieg tragicznych zdarzeń, których był uczestnikiem.

Od trzech tysięcy trzystu dni, czyli od siedemdziesięciu dziewięciu tysięcy godzin Sławek myśli o tym, co się stało pewnej, marcowej nocy. Od dziewięciu lat - myśli...

I to "Państwo" za takie właśnie kreowanie prawa i ośmieszanie praworządności ma DŁUG wobec Pana Sławka Sikory. Ze swojej strony to "Państwo" nie zapewniło mu opieki i niezbędnej pomocy gdy tego potrzebował, przez zaniedbanie swoich obowiązków zmusiło go do popełnienia tego czynu i dopuściło się przy okazji jeszcze zbrodni skazując go w w moim imieniu na wyrok 25 lat więzienia.

Żyjemy w niebezpiecznym kraju. Badania opinii publicznej wskazują na wyjątkowo wysoki poziom poczucia zagrożenia obywateli oraz na słabnące zaufanie do organów ścigania. Brak poczucia bezpieczeństwa wpływa na każdym kroku na nasze codzienne życie, bez względu na wiek, zawód, miejsce zamieszkania, czy płeć.

Zanim postawi się znak równości między przestępstwem pospolitym a popełnionym "w beznadziei", trzeba długie lata poświęcić, aby odbudować zaufanie do organów ścigania i sądownictwa.

Jestem zła na nasz wymiar sprawiedliwości, który bardziej "chroni przestępców niż ofiary". Pan Sławek Sikora i Pan Artur Bryliński to OFIARY jego niedoskonałości! Co to za kraj, kiedy to człowiek nawet w obliczu zagrożenia obawia się wyznać prawdę władzom? Czy tak zawsze będzie? Czy jest jakaś szansa na zmianę?

To było w 89 roku, poznaliśmy się na kursie tańca. Normalni, uśmiechnięci, uczciwi ludzie na poziomie - liczba mnoga, bo wtedy poznałem też brata Sławka - Leszka.